At seventeen, Lenora Hope
Hung her sister with a rope.
Now reduced to a schoolyard chant, the Hope family murders shocked the Maine coast one bloody night in 1929. While most people assume seventeen-year-old Lenora was responsible, the police were never able to prove it. Other than her denial after the killings, she has never spoken publicly about that night, nor has she set foot outside Hope’s End, the cliffside mansion where the massacre occurred.
Stabbed her father with a knife
Took her mother’s happy life
It’s now 1983, and home-health aide Kit McDeere arrives at a decaying Hope’s End to care for Lenora after her previous nurse fled in the middle of the night. In her seventies and confined to a wheelchair, Lenora was rendered mute by a series of strokes and can only communicate with Kit by tapping out sentences on an old typewriter. One night, Lenora uses it to make a tantalizing offer: I want to tell you everything.
It wasn’t me, Lenora said
But she’s the only one not dead.
As Kit helps Lenora write about the events leading to the Hope family massacre, it becomes clear there’s more to the tale than people know. But when new details about her predecessor’s departure come to light, Kit starts to suspect Lenora might not be telling the complete truth and that the seemingly harmless woman in her care could be far more dangerous than she first thought.
The only one left recensie
De boekenclub had dit boek uitgekozen als boek van de maand augustus en ik was daar zooo blij mee. Na alle romans die ik de afgelopen tijd had gelezen was ik helemaal toe aan een goede thriller. Dus tijdens mijn weekend weg met de man heb ik het boek erbij gepakt en begon ik vol enthousiasme aan het boek om vervolgens heel verward achter te blijven…
Wat vond ik ervan?
Waarom ik verward achter ben gebleven vertel ik je zo, maar we beginnen bij het begin. Want het begin vond ik echt ijzersterk. Vanaf moment 1 zat ik helemaal in het boek. Ik was zo nieuwsgierig naar wat er met Kit en haar verleden was gebeurd en natuurlijk met Lenora. Toen Kit in Hope’s end aankwam veranderde ook de hele sfeer van het boek. Het werd zo griezelig en spannend neergezet dat ik soms dacht dat het een horror verhaal werd in plaats van een thriller. Gedurende het verhaal werden steeds meer dingen duidelijk maar tegelijkertijd kreeg je daardoor nog meer vragen. Ik wilde bijna een time-line gaan opstarten om te kijken of ik zelf kon uitvogelen wat er op die ene beruchte nacht is gebeurd. Al met al was ik tot de laatste honderd pagina’s hartstikke tevreden over het boek. Het was spannend, goede verhaallijn, makkelijke schrijfstijl en de karakters hadden diepgang. Maar vanaf de laatste 100 pagina’s is dit boek helemaal verpest voor mij. Het was plottwist op plottwist op plottwist. Ik snapte er niks meer van. De eerste plottwist vond ik heel goed, maar toen kwam er op dat plottwist ook weer een twist. En toen nog een stuk of 4. Het was zo ongeloofwaardig? En zo jammer en onnodig. Het heeft me verward en chagrijnig achtergelaten.
Ik geef dit boek 2 sterren omdat het begin goed, spannend en fijn geschreven was maar het einde zo nergens op sloeg met wel 6 plottwisten achter elkaar?!
Auteur: Riley Sager
Uitgeverij: Dutton
Genre: thriller
Gepubliceerd: 20 juni 2023
Bladzijdes: 400
Boekenwurm Suus 