As the day dawns on the fiftieth annual Hunger Games, fear grips the districts of Panem. This year, in honour of the Quarter Quell, twice as many tributes will be taken from their homes. Back in District 12, Haymitch Abernathy is trying not to think too hard about his chances. All he cares about is making it through the day and being with the girl he loves. When Haymitch’s name is called, he can feel all his dreams break. He’s torn from his family and his love, shuttled to the Capitol with the three other District 12 tributes: a young friend who’s nearly a sister to him, a compulsive oddsmaker, and the most stuck-up girl in town. As the Games begin, Haymitch understands he’s been set up to fail. But there’s something in him that wants to fight… and have that fight reverberate far beyond the deadly arena.
Sunrise on the Reaping
Vorige jaar ben ik eindelijk begonnen aan de Hunger Games reeks. Hunger Games is echt 1 van mijn favorieten films maar de boeken had ik nooit gelezen. Ik durfde het niet omdat ik bang was dat de boeken mijn perspectief op de films zouden verpesten. Maar thank god, is dat niet gebeurd. Ik vind dat de film heel dichtbij de boeken is gebleven en het had echt een meerwaarde om de boeken te lezen. Hoewel ik deel 3 en 4 nog moet lezen, had ik besloten om toch eerst het laatste deel te gaan lezen: Sunrise on the Reaping. Want de film komt in november al uit! Vol enthousiasme begon ik aan het boek…
Wat vond ik ervan?
Eindelijk maar toch kregen we het verhaal van Haymitch te lezen. Ik was altijd nieuwsgierig naar zijn verhaal en nu konden we hem eindelijk lezen. Ik vond het echt een ontzettend goed boek. Tijdens het lezen voelde ik elke rauwe emotie die voorkwam in het verhaal. De wereld waarin Haymitch opgroeit, is zo pijnlijk en oneerlijk dat het soms even hard binnenkwam. Je voelt gewoon de wanhoop, de frustratie en de machteloosheid die bij het leven in District 12 hoort. Ik moet wel bekennen dat voordat ik begon aan het boek ik een beetje bang was dat dit verhaal misschien te veel op dat van Katniss zou lijken, vooral als het gaat om de Hunger Games zelf. Maar niets was minder waar gelukkig. Het was echt een compleet nieuw verhaal. Het gaf weer een extra perspectief op de wereld van de Hunger Games en liet zien hoe complex die wereld eigenlijk is. Daardoor kreeg ik het gevoel dat de wereld nog meer diepte kreeg. De schrijfstijl was, zoals we gewend zijn van Suzanne Collins, weer geweldig. Het leest prettig en is visueel heel sterk. Ook was ik blij dat ze dit boek weer in de ik-vorm had geschreven. Ik voel daardoor toch altijd een diepere connectie met de hoofdpersonage.
Toch was er wel een minpunt voor mij. Ondanks dat ik het verhaal echt interessant vond, had ik niet de constante drang om het boek erbij te pakken. Ik was gewoon niet heel nieuwsgierig naar waar het verhaal naar toe zou gaan. Daardoor had ik niet altijd veel zin om verder te lezen, waarom ik dat had weet ik niet. Het gevoel dat ik het boek constant wilde doorlezen kwam eigenlijk pas toen ik over de helft was, bij ongeveer de laatste 200 pagina’s. Toen wilde ik het boek echt in 1 ruk uitlezen. Alles komt zo goed samen en het is leuk om over de karakters te lezen die je herkent van de vorige boeken.
Ik geef dit boek 4.5 ster omdat het verhaal een fantastische mooie en onroerende toevoeging is aan de Hunger Games collectie maar omdat ik pas bij pagina 200 helemaal verslaafd was aan het boek, kan ik het nét geen 5 sterren geven.
Auteur: Suzanne Collins
Uitgeverij: Scholastic Press
Genre: dystopian, Young adult
Bladzijdes: 400
Gepubliceerd: 18 maart 2025
Boekenwurm Suus 