One letter. That was all it took for Beckett Gentry to fall for Ella MacKenzie, his buddy Ryan’s sister. Through her letters, Ella spoke to his heart, fueled his dreams, and made his days in Afghanistan bearable. Until Ryan’s life ends and so do the letters. Leaving the military, Beckett heads to Colorado with one destination in mind – Ella. Despite the guilt Beckett feels over his friend’s death, he’s determined to carry out his promise to watch over Ryan’s sister and never tell Ella he’s the one she’d been writing to. At twenty-six, Ella has lost almost everyone she loves – and now one of her precious twins is battling cancer. When Beckett walks into her tiny town – all six-feet-plus of dark, brooding, gorgeous man – Ella barely takes notice. Okay, fine, of course she takes notice. He’s come with the last of Ryan’s letters and the promise that he’d made to watch over her, but he’s insanely tight-lipped about everything else. Now Beckett is everywhere – and the most irritating part is that she likes him, despite his tough-as-nails exterior.
The last letter recensie
Ik heb gewoon nog nooit wat anders gelezen van Rebecca Yarros dan The Empyrean-serie. En aangezien ik helemaal enthousiast ben over die serie, vond ik dat het tijd was om ook eens wat anders van haar te lezen! Een vriendin van mij had de Last Letter gelezen en had hem echt heel hoog zitten. Dus vol verwachting begon ik aan het boek…
Wat vond ik ervan?
Ik ga hier gewoon niet te veel woorden aan vuil maken, want ik ben BOOS. Hoezo moest het boek zo eindigen?!?!?! Dit was zo ontzettend onnodig en ook helemaal niet toevoegend aan het verhaal. Oké, het heeft wel een extra impact gemaakt op me, want door dit einde blijft het boek mij altijd bij. Maar nee. Gewoon nee. Ik wil het boek eigenlijk 1 ster geven door het einde. Echt ik ben gewoon nog helemaal heartbroken en het is nu al een aantal weken geleden dat ik het boek heb gelezen. Maar toch ga ik het boek 5 sterren geven. Dit omdat, los van het einde, het zo ontzettend mooi en tegelijkertijd treurig boek is. Ik heb meerdere malen echt hard zitten te huilen bij het boek. De personages en het verhaal voelde zo ontzettend echt en rauw aan. Ik had het idee dat ik letterlijk de hele tijd naast Beckett en Ella stond in plaats van dat ik over ze las. Elke emotie die zij voelen, voelde ik ook. Wat ik zo fijn vond aan dit boek was dat het een goede combinatie had van zwaarheid en luchtigheid. Op de perfecte momenten kwam even een luchtig hoofdstuk tussendoor waardoor het boek draaglijk bleef. Maarja, toen kwam dat vreselijke einde. Ik kan dit boek echt nooit meer lezen en ben echt nog steeds boos.
Hoewel ik het boek het allerliefst 1 ster wil geven, geef ik het boek toch 5 sterren omdat ondanks dat vreselijke einde de rest van het boek echt heel goed was.
Auteur: Rebecca Yarros
Uitgeverij: Thorndike Press Large Print
Genre: roman
Gepubliceerd in: 2019
Bladzijdes: 400
